Lodowe planety Układu Słonecznego fascynują i skrywają wiele tajemnic. Układ Słoneczny jest zróżnicowany pod względem ciał niebieskich, jakie go „zamieszkują”. Znajdziemy tu gazowe olbrzymy, rozgrzaną do czerwoności Wenus, czy lodowe planety. Te ostatnie ze względu na różne substancje w stanie stałym, budzą ekscytację. Merkury to najmniejsza planeta Układu Słonecznego. Pokryty jest kraterami powstałymi od uderzeń meteorytów, co upodabnia go do naszego Księżyca. Spośród wszystkich planet znajduje się najbliżej Słońca, które widziane z jego powierzchni byłoby 3 razy większe niż obserwowane z Ziemi. O Merkurym, podobnie jak o innych ciałach Ustaw skalę Układu Słonecznego. Domyślnie: 1:1. X:Y or a|d (planet):x. -autoscale=. Automatycznie zmień jednostki długości gdy przeliczone wartości odległości i średnice są zbyt małe lub zbyt duże w stosunku do wybranej skali i jednostki. Domyślnie: 1 *. 0 or 1. -scalefactor=. Wymnóż średnice przez tą wartość W rzeczywistości spośród planet nazywanych zewnętrznymi lub gazowymi Jowisz znajduje się najbliżej Słońca. Jako ciekawostkę należy zauważyć, że ta planeta ma skład podobny do Słońca, utworzonego przez hel, wodór i niewielkie ilości metan, para wodna, amoniak i inne związki. Planeta Jowisz, największa z planet gazowych, ma Neptun to ósma planeta Układu Słonecznego licząc od Słońca. Zlokalizowany prawie 4,5 miliarda kilometrów od naszej gwiazdy, Neptun okrąża ją raz na 165 lat. Ze względu na jego wyjątkowo dużą odległość od Ziemi nie jest widoczny na niebie gołym okiem. Vay Tiền Nhanh Chỉ Cần Cmnd. Planet wchodzących w skład naszego układu słonecznego uczymy się od dziecka. Znamy ich nazwy, położenie w stosunku do Słońca oraz rozmiary. Wiemy, że Jowisz jest największą, a Merkury najmniejszą planetą naszego układu. Wydaje nam się również, że znamy kolory poszczególnych planet. Niebieskiego Neptuna, czerwonego Marsa i Wenus w pięknym kolorze ochry. Czy jednak rzeczywiście? Rysunki i wizualizacje prezentujące ciała niebieskie często przygotowywane są na podstawie prawdziwych zdjęć NASA. Takich jak to zrobione Wenus na początku lat 90. przez sondę Magellana. Nie było to jednak zwykłe zdjęcie. Sonda wyposażona została w radar, który za pomocą fal radiowych skanował fragmenty planety i wysyłał je na Ziemię. Foto: NASA/JPL-Caltech Wenus Naukowcy zebrali wszystkie skany, a następnie stworzyli pierwszą mapę radarową planety. Była ona dużo bardziej szczegółowa od zdjęć z lat 70. Zamiast białych chmur, zobaczyliśmy wreszcie powierzchnię Wenus, pełną kraterów i bruzd. Uzyskany obraz miał jednak jedną wadę. Został wykonany w oparciu o fale radiowe, które nie dostarczają nam informacji o barwach widzianych przez człowieka. Skąd więc charakterystyczny kolor ochry? Dodali go sami badacze! Zrobili to po to, żeby podkreślić surowy i spalony krajobraz planety. Naukowcy stosują różnej długości fale, żeby podkreślić na zdjęciach konkretne cechy planet. Przykładowo poniższe zdjęcie przedstawia Wenus w ultrafiolecie, dzięki czemu możemy lepiej zaobserwować potężne i szybko krążące chmury unoszące się nad jej powierzchnią. No dobrze, ale jak Wenus prezentuje się w rzeczywistości? Jak by wyglądała, gdybyśmy obserwowali ją z pokładu przelatującego obok niej statku kosmicznego? Niesamowicie! Niczym olbrzymia, kosmiczna perła. Czytaj także: Kto znajdzie życie na Marsie? Wyścig na Czerwonej Planecie trwa w najlepsze Biel bierze się stąd, że unoszące się nad Wenus toksyczne gazy są niezwykle jasne i odblaskowe. Inne planety naszego układu również wyglądają nieco inaczej, niż może się nam wydawać. Mars jest bardziej brązowy niż czerwony. Foto: NASA Mars Saturn nie jest żółty, a raczej ma kolor ecru. Foto: Hubble Heritage Team Saturn Słońce natomiast, chociaż często ma na zdjęciach kolor żółty lub pomarańczowy w rzeczywistości jest wielką białą kulą. Foto: Matúš Motlo / Wiki Commons Słońce Astronomowie podzielili osiem planet naszego Układu Słonecznego na planety wewnętrzne i planety zewnętrzne. ten 4 planety wewnętrzne są najbliżej Słońca, a planety zewnętrzne to pozostałe cztery – Jowisz, Saturn, Uran i Neptun. Planety zewnętrzne nazywane są również planetami Jowisza lub gazowymi olbrzymami. Podobnie jak planety wewnętrzne, planety zewnętrzne mają podobne do siebie zewnętrzne są tak dużo większe niż planety wewnętrzne, że stanowią 99 procent masy ciał niebieskich krążących wokół Słońca. Chociaż składają się głównie z gazu, planety zewnętrzne mają również inne składniki. Gdzieś w centrum znajduje się to, co naukowcy określają jako skalisty rdzeń, chociaż w rzeczywistości składa się on z ciekłych metali ciężkich. Podczas gdy planety wewnętrzne mają niewiele księżyców lub nie mają ich wcale, każda z planet zewnętrznych ma ich dziesiątki. Planety wewnętrzne i zewnętrzne są oddzielone pasem to największa planeta w naszym Układzie Słonecznym o masie ponad trzystu razy większej od masy Ziemi. Jowisz jest nie tylko największą planetą, ale ma też najwięcej księżyców – 63 zidentyfikowanych do tej pory. Jowisz jest jednym z najjaśniejszych obiektów na niebie i ma bardzo burzliwą atmosferę. Jedna poważna burza, Wielka Czerwona Plama, jest tak wielka jak trudno przeoczyć dzięki charakterystycznym, dużym pierścieniom. Chociaż wszystkie zewnętrzne planety mają pierścienie, Saturna są najbardziej widoczne. Astronomowie nie wiedzieli o istnieniu innych planet z pierścieniami aż do 1977 roku, kiedy odkryto pierścienie Urana. Wkrótce potem astronomowie odkryli pierścienie wokół Jowisza i ma najmniejszą masę spośród planet zewnętrznych, choć pod względem wielkości jest nieco większy niż Neptun. To jedyna planeta, która obraca się na boku. Naukowcy nie są pewni, dlaczego tak się obraca, chociaż istnieje kilka teorii. Jeden sugeruje, że uległ poważnej kolizji, a inny stawia hipotezę, że mniejsze przesunięcia podczas formowania się planet spowodowały jego niezwykłą jest ostatnią planetą zewnętrzną w Układzie Słonecznym. Wiatry Neptuna są najszybsze ze wszystkich planet Układu Słonecznego i mogą osiągnąć ponad 1200 mil na godzinę. Podczas gdy atmosfery wszystkich planet zewnętrznych zawierają wodór i hel, Neptun i Uran zawierają znaczne ilości tego, co astronomowie nazywają lodami. Lody te obejmują wodę, amoniak i metan. Metan w Neptunie i Uranie nadaje planetom ich niebieski kolor. Sprawdź te inne artykuły z Universe Today na temat zewnętrznego Układu Słonecznego i wewnętrzny układ słoneczny .Jeśli szukasz więcej informacji, NASA ma wiele artykułów, w tym jeden na planety Science Daily jest także bogatym źródłem informacji na temat planety zewnętrzne .Astronomy Cast ma wiele odcinków na planetach Jowisza, w tym ten w Jowisz . Układ Słoneczny dla dzieci jest pojęciem abstrakcyjnym. Wielu rodziców mimo dużych chęci ma problemy z wyjaśnieniem im, jak zbudowany jest Wszechświat, ile planet znajduje się w Układzie Słonecznym i jak się nazywają. Na szczęście z pomocą przychodzą różnego rodzaju pomoce, dzięki którym dzieci łatwiej zrozumieją te niezwykle ciekawe zagadnienia. Jak wytłumaczyć dziecku czym jest Układ Słoneczny? Czy są na to sprawdzone sposoby? Sprawdź! Zobacz film: "Jak możesz pomóc maluchowi odnaleźć się w nowym środowisku?" spis treści 1. Jak przekazać dzieciom wiedzę o planetach? Kosmiczne miasto Skojarzenia Wierszyki o planetach rozwiń 1. Jak przekazać dzieciom wiedzę o planetach? Dzieci od pierwszych lat wykazują dużą ciekawość świata, żywo reagują na wszelkie zmiany i bardzo interesują się otoczeniem. Gdy już dobrze poznają to, co jest w ich zasięgu, pragną poznawać to, co znajduje się znacznie dalej. Najmłodsi bardzo lubią temat kosmosu, planet i wszystkiego, co z nim związane. Nie jest łatwo wytłumaczyć maluchom, w jaki sposób działa Wszechświat, jednak z pomocą przychodzą nam różnego rodzaju pomoce. Jakie? Oto kilka sposobów przekazania tej wiedzy w sposób jasny i zrozumiały dla dzieci, tak aby oprócz nauki miały z tego również świetną zabawę. Kosmiczne miasto Najmłodszym dzieciom łatwiej będzie zrozumieć, jak działa wszechświat, jeśli wytłumaczymy im to na przykładzie czegoś, co już dobrze znają. Dobrym pomysłem będzie porównanie Układu Słonecznego do miasta. Orbitami planet niech będą ulice, po którym poruszają się planety, podobnie jak w mieście samochody. Ulice z kolei biegną wokół głównego placu na środku którego stoi najważniejszy budynek (np. elektrownia) - nasze Słońce. Jeśli w ten sposób przedstawimy to dzieciom, z pewnością poruszymy ich wyobraźnię, dzięki czemu łatwiej będzie im zapamiętać zasadę działania. Skojarzenia Naukę planet może przybliżyć również rysunek Układu Słonecznego, z wyraźnym zaznaczeniem centralnie położonego Słońca i żywymi, wyrazistymi kolorami, które będą charakteryzować daną planetę. W ten sposób Merkury miałby kolor czerwony, ponieważ jest najbliżej Słońca, Ziemia byłaby niebieska, z uwagi na dużą ilość wody itd. Wierszyki o planetach Aby łatwiej zapamiętać, jakie planety i w jakiej kolejności znajdują się w Układzie Słonecznym, możemy skorzystać z jednego ze znanych wierszyków, napisanym właśnie w tym celu. Oto jeden z nich: Układ Słoneczny z butów wyrywa Słońce i osiem planet ukrywa! Najpierw na scenę wjeżdża Merkury, co ma na sobie dziwne struktury! Potem Wenus sunie śmiało ta urody ma niemało! Tuż za Wenus - stoi Ziemia na niej ciągle się coś zmienia! Mars kolejną jest planetą, nie pomylcie go z kometą! Wielki Jowisza nim bieży temu podziw się należy! Jest i Saturn w swym pierścieniu, za Jowiszem krąży w cieniu! Za Saturnem, uran znajdziesz. Potem Neptun Cię dopadnie! Neptun to ostatni obiekt, co w układzie ma swój obieg! Sposób ten jest szczególnie dobry dla dzieci, które najłatwiej zapamiętują informacje podane w sposób przejrzysty z użyciem rymów i melodii. Sposobów na przekazanie wiedzy może być bardzo wiele. Warto dopasować go do konkretnego dziecka, aby łatwo przyswoiło wiedzę, a także miało z tego po prostu dużą frajdę. polecamy Planety dzielone są na dwie kategorie: Duże gazowe olbrzymy o małej gęstości Mniejsze planety skaliste W Układzie Słonecznym znanych jest 8 planet: cztery wewnętrzne – Merkury, Wenus, Ziemia, Mars i cztery zewnętrzne – Jowisz, Saturn, Uran i Neptun. Z wyjątkiem Merkurego i Wenus, wokół każdej z nich krąży jeden lub więcej księżyców. Układ Słoneczny – to układ planetarny składający się ze Słońca i powiązanych z nim grawitacyjnie ciał niebieskich. Ciała te to osiem planet, 173 znanych księżyców planet, pięć planet karłowatych i miliardy (a być może nawet biliony) małych ciał Układu Słonecznego, do których zalicza się planetoidy, komety, meteoroidy i pył międzyplanetarny Troszkę więcej o planetach... Merkury – najmniejsza i najbliższa Słońcu planeta Układu Słonecznego. Jego powierzchnia pokryta jest kamieniami, zupełnie jak powierzchnia naszego świeci tam na czarnym niebie, a jego tarcza jest prawie 3 razy większa niż widoczna z Ziemi. Na Merkurym praktycznie nie odnajdziemy atmosfery. Pierwsze udokumentowane obserwacje Merkurego sięgają pierwszego tysiąclecia Wenus – druga pod względem odległości od Słońca planeta Układu planety wzięła się od rzymskiej bogini miłości, Wenus (Wenery). Z uwagi na fakt, iż na nocnym niebie widoczna jest ona tylko przez około 3 godziny przed wschodem Słońca[2] lub po zachodzie Słońca[2], nazywana jest także Gwiazdą Poranną, Zaranną, Porankową czyli Jutrzenką (łac. Stella Matutina), albo Gwiazdą Wieczorną. Z jej powierzchni nie można dostrzec Słońca, ani gwiazd, gdyż niebo pokrywa gęsta chmura, składająca się z kropelek kwasu siarkowego. Przy samej powierzchni Wenus temperatura wynosi aż 465°C, a ciśnienie sięga 90 atmosfer - czyli jest takie, jak na głębokości 900 metrów pod powierzchnią ziemskiego oceanu! Mars - ma promień równy około połowy promienia Ziemi. W jego krajobrazie dominują pustynie, ale dostrzeżono też kratery i olbrzymie kaniony ukształtowane w odległych epokach przez lawę oraz wodę. Blado pomarańczowa barwa nieba i atmosfera składająca się głównie z dwutlenku węgla również charakteryzuje Marsa. Na jego powierzchni panują surowe warunki - temperatura sięga od -30°C do -90°. Wyjątkowo dochodzi do 0°C. Jowisz - największa planeta Układu Słonecznego. Otacza go atmosfera o grubości 1000 km, składająca się głównie z wodoru i helu. Planeta ta nie posiada twardej powierzchni. Ze względu na szybką rotację przybiera kształt spłaszczonej. Znali ją astronomowie w czasach starożytnych, była związana z mitologią i wierzeniami religijnymi wielu kultur. Jowisz ma 67 księżyców o określonych orbitach, z czego 14 nie ma jeszcze nazw a parametry orbit są dopiero wstępne! Spośród nich 4 duże księżyce o średnicy większej niż 3000 km zwane są „księżycami galileuszowymi”. Księżyce noszą nazwy (w kolejności od planety): Io, Europa, Ganimedes Kallisto. Na podstawie swoich obserwacji Galileusz uznał, że księżyce krążą wokół Jowisza. Odkrycie to wspierało heliocentryczną teorię Kopernika, pokazując że nie wszystkie ciała niebieskie krążą wokół Ziemi. Saturn - niewątpliwie wszyscy kojarzymy tą planetę, z pięknym otaczającą go pierścieniem. Składa się on z niezliczonej ilości drobnych kamieni i skał. Pod wyglądem budowy, Saturn przypomina Jowisza, jest jednak nieco mniejszy. Potwierdzono odkrycie 62 księżyców krążących po orbicie planety, spośród których 53 mają oficjalne nazwy. Do jego największych księżyców należą; Mimas Enceladus Tetyda Dione Rea Tytan Japet Uran - jego oś obrotu leży niemal pionowo. Lato trwa 42 lata ziemskie, a przez cały ten czas słońce nie zachodzi! Jest trzecią pod względem wielkości i czwartą pod względem masy planetą naszego atmosfera jest najzimniejszą atmosferą planetarną w Układzie Słonecznym; minimalna temperatura to -224 °C. Neptun - planeta olbrzym. Jej nazwa pochodzi od rzymskiego boga mórz ona jedyną planetą, której istnienie wykazano - nie na podstawie obserwacji nieba, ale na drodze obliczeń matematycznych. Neptun ma słaby i niekompletny system pierścieni. Definicja planety: (łac., gr.) ciała niebieskie o średnicach większych niż 1000km, obiegające gwiazdę i nie mające własnych źródeł energii promienistej, widoczne dzięki oświetleniu ich promieniowaniem gwiazdy. Obecnie jest znane 10 planet należących do Układu Słonecznego: Merkury i Wenus- tzw. planety dolne, Ziemia, Mars, Jowisz, Saturn, Uran, Neptun, Pluton i Sedna(2003r.) planety górne. Niektóre planety mają układy satelitów (księżyców); liczba znanych satelitów poszczególnych planet wynosi od 1 ( Ziemia, Pluton) do 17 (Saturn); nie odkryto dotychczas satelitów Merkurego i planety: (łac., gr.) ciała niebieskie o średnicach większych niż 1000km, obiegające gwiazdę i nie mające własnych źródeł energii promienistej, widoczne dzięki oświetleniu ich promieniowaniem gwiazdy. Obecnie jest znane 10 planet należących do Układu Słonecznego: Merkury i Wenus- tzw. planety dolne, Ziemia, Mars, Jowisz, Saturn, Uran, Neptun, Pluton i Sedna(2003r.) planety górne. Niektóre planety mają układy satelitów (księżyców); liczba znanych satelitów poszczególnych planet wynosi od 1 ( Ziemia, Pluton) do 17 (Saturn); nie odkryto dotychczas satelitów Merkurego i Wenus. Masy planet są wyznaczane na podstawie pomiarów ich oddziaływań dynamicznych na pozostałe ciała Układu Słonecznego. Do wyznaczania masy planet mających satelity stosuje się prawa Keplera. Masy planet nie mających satelitów są obliczane na podstawie perturbacji jakie te planety wywołują w ruchu pozostałych planet, komet i planetoid. Nazwą planeta obejmowano w starożytności ciała zmieniające swe położenie względem gwiazd (a więc także Słońce i Księżyc). Obecnie niekiedy nazwą małe planety określa się planetoidy, a nazwą sztuczne planety- obiekty wyprowadzone przez człowieka na orbitę średnica równikowa 4878 km, masa ok. 0,05 masy Ziemi, średnia gęstość 5,43 g/cm3 (prawie taka sama jak średnia gęstość Ziemi); obiega Słońce w czasie 87,969 dni po orbicie eliptycznej ,okres obrotu dokoła osi 58d,6462. Małe oddalenie M. od Słońca (maks. 28o) powoduje duże trudności w jego badaniu i ogranicza możliwości obserwacji do okresu zmierzchu lub świtu, pow. M. jest nierówna, usiana kraterami; atmosfera M. jest bardzo rozrzedzona,temp. na pow. M. po stronie oświetlonej przez Słońce może dochodzić do ok. 500oC. M. nie posiada naturalnych Widoczna jest na niebie tylko przed wschodem lub po zachodzie Słońca, zw. też Gwiazdą Poranną i Gwiazdą Wieczorną; średnica 12 102 km (0,95 średnicy Ziemi), masa 0,82 masy Ziemi, średnia gęstość 5,25 g/cm3 (nieco mniejsza od gęstości Ziemi), obiega Słońce w czasie 224,7 dnia, okres obrotu dokoła osi 243 dni (najwolniejszy wśród planet Układu Słonecznego - doba wenusjańska jest dłuższa od roku wenusjańskiego), W. jest planetą najbliższą Ziemi; zbliża się na odległość minimalną 40 mln km (największe oddalenie - 259 mln km); W. otoczona jest gęstą, nieprzezroczystą atmosferą (ok. 98% to dwutlenek węgla), temperatura sięga ok. 450C (co jest wynikiem efektu cieplarnianego), a ciśnienie atm. jest ok. 90 razy większe od ziemskiego. Krajobraz, ukształtowany gł. przez aktywność wulkaniczną, tworzą góry, rowy, kratery i płaskowyże. W. nie ma pola magnetycznego ani księżyców. Jest pierwszą planetą zbadaną przez ziemską sondę Jedyne znane ciało kosmiczne, na którym występuje życie biologiczne; średnica równikowa 12 756 km, średnica biegunowa 12 714 km, masa 5,975 x 1024 kg (masa Słońca jest ok. 333 tys. razy większa od masy Z.), średnia gęstość 5,52 g/cm3, obiega Słońce w ciągu 365 dni 6 h 9 min 10 s (365,2564 doby = rok gwiazdowy) po orbicie zbliżonej do kołowej. okres obrotu dokoła osi 23 h 56 min 4,09 s (doba). Wnętrze Z. tworzy jądro żelazowo-niklowe, temp. 6500C, a gęstość materii 16-18 g/cm3;. Pow. Z. kształtuje erozja wywoływana przez wiatr, wodę i lód, a także aktywność biologiczna; atmosfera Z. składa się z azotu (78%), tlenu (21%), argonu (1%) i znikomych ilości dwutlenku węgla oraz innych gazów. Z. widziana z kosmosu z dużej odległości jest globem koloru błękitnego (z powodu pokrycia dwóch trzecich jej powierzchni przez oceany), często jednak znaczne obszary zasłonięte są przez białe chmury, powstałe z parującej wody. Ma jednego satelitę naturalnego (Księżyc), a od 1957 okrążana jest przez satelity Promień równikowy 3400 km, masa 0,107 masy Ziemi; obiega Słońce w czasie 686,738 dni ,okres obrotu dookoła osi 24h37m22,6s. Odległość M. od Ziemi waha się od 55,5 do 400 mln km; Pow. M. jest bardzo różnorodna: kratery (w większości prawdopodobnie pochodzenia meteorytowego), głębokie kaniony i kręte doliny (wywołujące wrażenie pozostałości rzek), góry ze szczytami do ok. 8 km nad poziom równin, wielkie obszary pustynne z rozrzuconymi blokami kamiennymi różnych rozmiarów. Próbki pobrane z pow. M. zawierały 21% krzemu, 12,7% żelaza, 3,1% siarki, 3?8% wapnia, 2?7% glinu i 0,5?2% tytanu, Atmosfera M. jest bardzo rozrzedzona; jej gł. składnikiem jest dwutlenek węgla; zawiera niewielką ilość pary wodnej (ok. 1000 razy mniej niż atmosfera ziemska); występują w niej silne wiatry wywołujące burze piaskowe. temp. na pow. M. jest niska, ulega silnym wahaniom dobowym i rocznym i wynosi średnio ok. 0C, gdy Słońce jest w zenicie i ok. ?50C przed wschodem Słońca. M. ma dwa niewielkie księżyce, w kształcie nieregularnych brył zbliżonych do Największa planeta Układu Słonecznego, piąta w kolejności oddalenia od Słońca; odległość od Słońca 778,4 mln km, okres obiegu dookoła Słońca 11 lat 315 dni, masa 1,91027 kg (1/1047 masy Słońca, dwukrotnie większa niż wszystkich pozostałych planet Układu Słonecznego, 318 razy większa od masy Ziemi); przez teleskopy widoczna jest jedynie atmosfera planety, nieprzezroczysta, złożona z chmur białych kryształów amoniaku; Charakterystyczną cechą J. jest tzw. wielka czerwona plama, chmura wznoszących się gazów, wirujących w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara; czerwona plama jest częścią płd. pasa równikowego, przechodzącego niewyjaśnione zmiany (1989 nagle zaniknął). J. ma 63 średnica równikowa 120 660 km, średnica biegunowa 108 000 km (największe spłaszczenie wśród planet), masa 95,17 masy Ziemi, średnia gęstość 0,7 g/cm3 (najmniejsza wśród planet Układu Słonecznego), obiega Słońce w czasie 29 lat 167 dni, w odległości 9,54 raza większej niż Ziemia:; okres obrotu dokoła osi 10 h 39 m 22 s, złożony gł. z lekkich pierwiastków (wodór, hel i in.), wewnątrz żelazowo-krzemianowe jądro o masie 10-20 mas Ziemi, Najbardziej charakterystyczne dla S. są otaczające go pierścienie, dostrzegalne już przez małe lunety; są złożone z olbrzymiej liczby drobnych brył lodu i odłamków skalnych, krążących w płaszczyźnie równika planety (szer. pierścieni 250 tys. km, grubość zaledwie kilkudziesiąt metrów); w wyniku nowych odkryć liczba znanych księżyców planety wzrosła do średnica równikowa 51 118 km, średnica biegunowa 49 946 km, masa 14,54 masy Ziemi, obiega Słońce w czasie 84 lat 7,5 dnia po orbicie zbliżonej do kołowej, okres obrotu dookoła osi 17h 14m, Przypuszcza się, że we wnętrzu U. znajduje się skaliste jądro, które otacza warstwa wody, brak stałej powierzchni; atmosfera składa się z wodoru (84%) i helu (15%) oraz niewielkich domieszek metanu i amoniaku. Planetę otaczają pierścienie złożone z okruchów skalnych i pyłów, podobne do pierścieni Saturna, tylko znacznie słabsze; występuje pole magnetyczne silniejsze od ziemskiego. U. ma 27 znanych księżyców Symulacja warunków panujących na planecie doprowadziła do stwierdzenia, że w jej atmosferze dochodzi do tworzenia się diamentów, które opadają w postaci “krystalicznego deszczu”.NEPTUN średnica równikowa 49 528 km, masa 17,25 masy Ziemi, obiega Słońce w czasie 164 lat 280,3 dnia po orbicie zbliżonej do kołowej, w odległości 30 razy większej od Słońca niż Ziemia: okres obrotu dokoła osi 16h3m, (występują pory roku, każda trwa ponad 41 lat ziemskich), błękitna planeta otoczona grubą atmosferą, gł. wodorową, w której istnieje olbrzymi wir rozmiarami dorównujący Ziemi (tzw. Wielka Ciemna Plama, podobna do czerwonej plamy na Jowiszu). Słabe pole magnetyczne, pierścienie (podobne do otaczających Saturna) i 13 księżycówPLUTON średnica równikowa ok. 2300 km, masa 0,002 masy Ziemi, okres obrotu dookoła osi 6,4 doby; obiega Słońce w czasie 247 lat 225 dni. posiada rzadką atmosferę, prawdopodobnie głównie metanową; jeden księżyc: Charon; P. pozostaje jedyną planetą Układu Słonecznego nie zbadaną dotąd przez sondę kosmiczną, stąd dane o nim są bardzo skąpe. Część astronomów uważa, że P., którego średnica wynosi zaledwie dwie trzecie średnicy Księżyca, nie zasługuje na status planety; ich zdaniem rozmiary kwalifikują P. do grupy ciał tworzących drugi pas planetoid odkryty w ostatnich dziesięcioleciach XX w. poza orbitą Neptuna. 1 księżycSEDNA Ciało kosmiczne odkryte w 2003, rozmiarami przypuszczalnie niewiele ustępujące Plutonowi, które porusza się po wydłużonej orbicie między Pasem Kuipera a Obłokiem Oorta wykonując jeden obieg Słońca raz na 11 500 lat; jest prawdopodobnie obiektem typu kometarnego lub planetoidą (o uznaniu za planetę bądź planetoidę zadecyduje Międzynarodowa Unia Astronomiczna); nazwa od imienia eskimoskiej bogini mórz arktycznych, wichrów i sztormów.######################$$$$$$$$$$$$$$$$$######################### Planety układu słonecznegostworzenie naszego układu słonecznego Narodziny Układu Słonecznegosłońce Układ Słoneczny powstał około 5 miliardów lat temu z obłoku międzygwiazdowego gazu i pyłu. Pod wpływem sił grawitacji obłok ten zaczął ulegać kondensacji, tworząc w centralnym obszarze gęstą kulę gazową. Siły te zarazem wprawiały obłok w coraz szybszy ruch wirowy i w efekcie z materii obłoku uformował się płaski dysk wokół centrum. Temperatura w obszarze centralnym wzrosła na tyle, że zapoczątkowane zostały reakcje jądrowe. Gazowa kula przeobraziła się w gwiazdę - Słońce. Wewnątrz wirującego dysku gazowo- pyłowego otoczającego młode Słońce drobiny pyłu zderzając się ze sobą tworzyły coraz to większe ciała. - ten sposób powstały cztery skalne planety wewnętrzne. Pas planetoid składa się z niewielkich kamiennych fragmentów, które nie zdołały połączyć się w planetę. Dalej od Słońca, gdzie temperatura była niższa w ten sam sposób jak planety wewnętrzne powstały skalne jądra planet zewnętrznych. Pole grawitacyjne przyciągneło jednak zawarte w dysku gazy i doprowadziło do powstania gazowych planet olbrzymów. W zewnętrznej części dysku skupiska lodu i pyłu zostały wyrzucone przez siłę grawitacji planet olbrzymów w najdalsze rejony Układu Słonecznego, gdzie utworzyły wielką chmurę kometarną. W ciągu około 5 miliardów lat większość wodoru w jądrze Słońca przemieni się w hel. Pod wpływem własnego ciężaru jądro zacznie się zapadać, co spowoduje wzrost ciśnienia i temperatury w jego wnętrzu, a następnie “zapłon” wodoru w warstwie otaczającej jądro. Przypływ nowej energii doprowadzi do rozdęcia warstw zewnętrznych Słońca, zmieniając je w czerwonego olbrzyma. Warstwy zewnętrzne zostaną wówczas odrzucone w przestrzeń, tworząc mgławicę planetarną. Jądro pozostanie jako świecąca słabo gwiazda - biały planet Układu Słonecznego ponumerowanych wg rosnącej odległości od Słońca:MerkuryWenusZiemiaMarsJowiszSaturnUranNeptunPlanety w Układzie Słonecznym można podzielić na dwie, wyraźnie się różniące kategorie. Pierwsze cztery planety (wewnętrzne) są planetami skalistymi, rozmiarami i składem są dość podobne do Ziemi. Pozostałe cztery planety (zewnętrzne) to gazowe olbrzymy, znacząco większe od planet skalistych, złożone głównie z materiału gazowego; posiadają pierścienie Merkury ? licząc od Słońca, pierwsza planeta Układu Słonecznego. Była znana już w starożytności, choć jest najtrudniejsza do obserwacji spośród wszystkich planet widocznych gołym okiem. Jako planeta wewnętrzna znajduje się dla ziemskiego obserwatora zawsze bardzo blisko Słońca. Stąd Merkurego dojrzeć można jedynie tuż przed wschodem lub tuż po zachodzie Słońca. Planeta ta nie posiada sprawą szybkiego ruchu planety powodowanego jej krótką orbitą, Rzymianie nadali planecie nazwę na cześć szybkiego posłańca bogów i patrona handlarzy - Wenus ? druga według oddalenia od Słońca planeta Układu Słonecznego. Wenus jest trzecim pod względem jasności ciałem niebieskim po Słońcu i Księżycu widocznym na niebie. Ponieważ obserwacje tej planety są możliwe tylko wieczorem i rano, nazywana jest także: Jutrzenką, Gwiazdą Poranną lub Gwiazdą Wieczorną (starożytni Grecy nazywali ją odpowiednio: Phosphorus i Hesperos). Jest skalnym globem osnutym gęstymi chmurami, które odbijają większość światła słonecznego. Żółtawy kolor chmur atmosfery pochodzi od kwasu siarkowego. Nie posiada naturalnego satelity (odnaleziono ciało o średnicy blisko kilometra, które znajduje się w punkcie Lagrange’a L1 trójkąta Wenus-Słońce-to ciało, które można by traktować jako naturalnego satelitę Wenus). Znak Wenus oznacza płeć kobiety. Jej nazwa wzięła się od rzymskiej bogini miłości, Ziemia ? trzecia w kolejności (licząc od Słońca) i piąta co do wielkości planeta Układu Słonecznego. Wokół Ziemi krąży jeden naturalny satelita ? Księżyc oraz prawdopodobnie dwa księżyce pyłowe (księżyce Kordylewskiego) i znaczna liczba sztucznych satelitów. Stałą, stabilną orbitę posiada także planetoida 3753 Cruithne, która pozostając w rezonansie z orbitą Ziemi przez niektórych naukowców jest uważana za drugi księżyc Ziemi. Uformowała się około 4,5 miliarda lat temu. Ziemia ma właściwą masę i grawitację dla utrzymania atmosfery, która chroni przed szkodliwym promieniowaniem ultrafioletowym, a także pole magnetyczne chroniące przed pochodzącym ze Słońca promieniowaniem korpuskularnym. Oddalenie od Słońca jest właściwe dla utrzymania odpowiedniej temperatury. Uważa się, że czynniki te sprzyjały powstaniu życia na naszej planecie. Jest największą z planet skalistych w Układzie Słonecznym, a także jak dotychczas jedynym znanym miejscem występowania Mars ? czwarta według oddalenia od Słońca planeta Układu Słonecznego. Nazwa planety pochodzi od imienia rzymskiego boga wojny ? Marsa. Zawdzięcza ją swej barwie, która przy obserwacji wydaje się być rdzawo-czerwona i kojarzyła się starożytnym z pożogą wojenną. Postrzegany odcień wynika stąd, że powierzchnia planety jest pokryta tlenkami żelaza. Mars posiada dwa niewielkie księżyce o nieregularnych kształtach ? Fobosa i Deimosa ? prawdopodobnie są to dwie planetoidy przechwycone przez pole grawitacyjne planety. Przypuszcza się, że mogło na niej kiedyś powstać życie, jednak obecnie nie ma na to solidnych Jowisz ? piąta w kolejności oddalenia od Słońca i największa planeta Układu Słonecznego. Posiada wiele księżyców (odkryto 63) oraz system pierścieni. Jowisz wraz z Saturnem, Uranem i Neptunem to planety gazowe, czasem nazywane również planetami jowiszowymi. Masa Jowisza jest 2,5 razy większa od całkowitej masy wszystkich pozostałych planet. Jest on tak masywny, że powoduje przesunięcie się barycentrum Układu Słonecznego ponad powierzchnię słońca (leży ono 1,068 promienia słonecznego od środka gwiazdy). Czasem jest nazywany “niedoszłą gwiazdą”, i chociaż są znane dużo większe planety pozasłoneczne, jest prawdopodobnie planetą o największej możliwej średnicy z takim składem chemicznymSaturn Saturn jest szóstą planetą Układu Słonecznego według oddalenia od Słońca. Jest to gazowy olbrzym, drugi pod względem masy i wielkości po Jowiszu, a przy tym paradoksalnie o najmniejszej gęstości ze wszystkich planet całego Układu Słonecznego. Saturn znany był już w świecie starożytnym. Charakterystyczną jego cechą są pierścienie składające się głównie z lodu i (w mniejszej ilości) z odłamków skalnych. Obecnie znamy 61 naturalnych satelitów Saturna (3 niepotwierdzone ostatecznie). Nazwa planety pochodzi od imienia rzymskiego boga - Saturna. Saturn jest wyraźnie spłaszczony na biegunach i “wydęty” na równiku (owalna sferoida); jego średnica biegunowa jest o ok. 10% krótsza od równikowej. Jest to wynikiem szybkiej rotacji wokół osi i gazowo-ciekłej budowy obiektu. Pozostałe gazowe olbrzymy także są spłaszczone, ale w mniejszym stopniu. Prędkość wiatrów na planecie osiąga 1800 km/ Uran ? siódma w kolejności od Słońca planeta Układu Słonecznego. Jest także trzecią największą i czwartą najmasywniejszą planetą naszego systemu. Należy do grupy gazowych olbrzymów. Nazwa planety pochodzi od greckiego boga Uranosa. Stanowi to wyjątek, gdyż wszystkie pozostałe planety noszą imiona bóstw 27 odkrytych niedawna uważano, że wszystkie planety klasyfikowane jako gazowe olbrzymy zbudowane są podobnie, jednak badania za pomocą sond kosmicznych dowiodły, że budowa i skład chemiczny Urana w dużej mierze odróżniają go od Jowisza i Saturna. Przede wszystkim Uran zawiera stosunkowo mało wodoru - 15% masy, i tylko niewielką domieszkę helu (pierwiastki te są głównymi składnikami większych planet).Neptun Neptun ? ósma i ostatnia planeta Układu Słonecznego. Jej jasność nie przekracza 7,6m. Posiada 13 odkrytych księżyców, spośród których największy jest Tryton. Nazwa tej planety pochodzi od rzymskiego boga ? władcy mórz ? Neptuna. Zalicza się do planet gazowych, zwanych gazowymi olbrzymami. Jego symbolem jest trójząb ? broń Posejdona ? odpowiednika Neptuna w mitologii ciekawostki Księżyc ziemski Księżyc to jedyny stały[1] naturalny satelita Ziemi. Jest on piątym co do wielkości księżycem w Układzie Słonecznym. Przeciętna odległość od środka Ziemi do środka Księżyca to 384403 km, co stanowi mniej więcej trzydziestokrotność średnicy ziemskiej. Średnica Księżyca wynosi 3474 km[2], nieco więcej niż 1/4 średnicy Ziemi. Oznacza to, że objętość Księżyca wynosi około 1/50 objętości kuli ziemskiej. Przyspieszenie grawitacyjne na jego powierzchni jest blisko 6 razy słabsze. Księżyc wykonuje pełny obieg Ziemi w ciągu 27,3 dnia, a okresowe zmiany w geometrii układu Ziemia-Księżyc-Słońce powodują występowanie powtarzających się w cyklu 29,5-dniowym faz Księżyca.

jakie kolory mają planety układu słonecznego